AZC'de geçen çocukluktan milli takıma: Yegoian'ın hikayesi

Excelsior'un futbolcusu Irakli Yegoian, çocukluğunu Hollanda'daki iltica merkezlerinde (azc) geçirdi. Yegoian, ailesiyle birlikte 11 yıl boyunca oturma izni beklerken, bu sürecin kendisini nasıl şekillendirdiğini anlattı.

Yegoian, beş yaşındayken ailesiyle birlikte Gürcistan'ın başkenti Tiflis'ten kaçarak Hollanda'ya geldi. Aile, Markelo'dan Den Helder'e kadar çeşitli iltica merkezlerinde kaldı ve birkaç yılda bir taşınmak zorunda kaldı. Yegoian bu durumu 'kolay değildi ama güzeldi' sözleriyle özetliyor: 'Farklı merkezler, farklı insanlar; her seferinde yeni bir deneyimdi.'

AZC'deki çocukluk: 'Dev bir oyun alanı'

Yegoian, çocukluğunu 'çok güzel' olarak nitelendiriyor: 'En iyi çocukluğu yaşadım. Çok özgür bir çocuktum. AZC'nin etrafındaki çitler sayesinde orası dev bir oyun alanı gibiydi. Araba yoktu. Bütün gün basketbol oynayabilir, futbol oynayabilir, kulübe yapabilirdim.' Ayrıca, dışarıda her zaman oynayacak çocuklar olduğunu belirtiyor: 'İki değil, 44 arkadaşın oluyor. Ara sıra kavgalar da oluyor, bunları kendi aranızda çözmeniz gerekiyor. Çocukken bundan çok şey öğreniyorsun.'

Yegoian, oturma izni statüsünü anlayacak yaşta olmadığı için çocukluğunun büyük bölümünde kaygısız olduğunu, ancak ebeveynlerinin belirsizlikten dolayı yıprandığını fark ettiğini söylüyor: 'Benimle konuşmuyorlardı ama akşam yemeğinde kalıp kalamayacağımızın belirsizliğinden streslerini hissediyordum.' Bunu 'günlük hayatta kalma mücadelesi' olarak tanımlıyor: 'Her gün kalamayacağınız haberinin gelebileceğini bilirsiniz. Bu belirsizlik aile üzerinde etkiliydi.'

Ajax ve Twente yılları, milli takım başarısı

Ajax altyapısında oynarken hâlâ bir AZC'de yaşıyordu. Amsterdam kulübünün minibüsü onu sabahları Den Helder'deki merkezden alıyordu. Ancak kimse bu durumla ilgilenmiyordu: 'İnsanların kafasında daha önemli şeyler var' diyor. FC Twente'de oynarken hafta içi bir koruyucu ailenin yanında kalıyordu ve hafta sonu AZC'ye dönmeyi dört gözle bekliyordu.

Yegoian, AZC'lerde 'çok fazla uyaran' aldığını ve bunun sahaya yansıdığını itiraf ediyor: 'Çok hareketliydi, arkadaşlarımla geç saatlere kadar dışarıdaydım. Kafamda huzur yoktu. Bu, sahaya yansıdı. Kendimi çok zorluyordum. Birden fazla antrenör bana 'Irakli, biraz sakin ol' dedi.' Bu hırsın nedeni olarak 'hiçbir şeyin kolay gelmemesini' gösteriyor: 'Hollanda'da doğmuş, çalışan ve ev sahibi olan ebeveynlerin çocukları belli bir huzura sahipti. Benim yoktu.'

Yoğun konuşmalar ve spor psikoloğu desteğiyle huzuru bulan Yegoian, artık Rotterdam çevresinde kız arkadaşı ve yeni doğan oğluyla yaşıyor. Bu huzur, onun asıl çıkışını yapmasını sağladı. FC Twente onun için fazla yüksekti, ancak Vitesse'te neler yapabildiğini gösterdi. Geçen sezon Excelsior ile Eredivisie seviyesinde kolayca tutundu. Geçen hafta Cambuur'u 4-0 yendikleri maçta ilk maçında gol attı.

Haziran ayında Gürcistan milli takımıyla ilk maçına çıktı: 'İnanılmaz güzeldi.' Babası tribünde gözyaşları içindeydi: 'Çok gururluydu.'

Yegoian, AZC'de geçen çocukluğuyla gurur duyuyor. 'AZC'lerin imajı oldukça olumsuz. Elbette her zaman yanlış davranan insanlar var. Ama ben orayı çok güzel deneyimledim. Üstelik, ülkesinde zor durumda olan insanların savaş nedeniyle Hollanda'ya gelip yeniden başlamak istemesini anlıyorum.' AZC'nin bir hayatı zenginleştirebileceğini söylüyor: 'Okuldaki tüm çocukların telefonu vardı. Evde PlayStation oynuyorlardı. Benim yoktu, paramız yoktu. Ama bu yüzden diğer çocuklardan çok farklı şeylerle uğraşıyordum. Çocukluğum çok daha saftı.'

Yegoian, oğlunun 'normal bir evde' büyüdüğünü ve telefonu olduğunu söylüyor: 'Koşullar daha iyi. Yine de bazen düşünüyorum: Keşke ona da benimki gibi bir çocukluk yaşatabilseydim.'