Doktor, 1 yaşındaki çocuğun yaşamını sonlandırmada dikkatli davrandı

Hollanda'da 1 yaşındaki bir çocuğun yaşamının sonlandırılmasıyla ilgili değerlendirme tamamlandı. Uzman komisyon, doktorun bu süreçte dikkatli davrandığına hükmetti. Olay, 2024'te yürürlüğe giren ve 1 ila 12 yaş arası çocukları kapsayan yeni bir düzenleme kapsamında gerçekleşti.

Yeni düzenleme ve ilk vaka

Hollanda'da 2024'ten bu yana, dayanılmaz ve umutsuz acı çeken 1-12 yaş arası çocukların yaşamının sonlandırılmasına imkân tanıyan bir düzenleme bulunuyor. Sağlık Bakanı Sophie Hermans, haziran ayında Meclis'e gönderdiği yazıda, bu düzenleme kapsamındaki ilk ölüm bildiriminin 2025 sonunda yapıldığını açıkladı.

Bu uygulama "aktif yaşam sonlandırma" olarak adlandırılıyor. Çünkü 12 yaş altı çocuklar kendi yaşamları hakkında karar veremiyor. Karar, ebeveynler ve hekim birlikte alıyor. Bu işlem resmi olarak ötenazi sayılmıyor ve ötenazi yasasına tabi değil. Ötenazide hastanın kendisinin talepte bulunması gerekiyor.

Komisyonun değerlendirmesi

Raporda komisyon, doktorun doğru hareket ettiği sonucuna vardı. Rapor ayrıca yaşamı sonlandırılan çocuk hakkında daha fazla bilgi içeriyor. Değerlendirme komisyonuna göre, çocuk 26 haftalık hamilelikten sonra doğdu ve ardından birden fazla "çok ciddi komplikasyon" yaşandı. Çocukta beyin hasarı ve bir tür epilepsi vardı.

Çocuk, epilepsi nöbetleri için ilaç kullanıyordu; ancak bu ilaçlar ciddi yan etkilere yol açıyordu. Çocuk neredeyse hiç uyuyamıyor, öksürük nöbetleri geçiriyor ve yutma güçlüğü çekiyordu. "Çok erken yaşta komplikasyonlardan ölme olasılığının çok yüksek olduğu değerlendirildi."

Doktor, ebeveynlerle farklı tedavi seçeneklerini görüştü; ancak zamanla çocuğun durumu sürekli kötüleşti. Ebeveynler, uzun görüşmelerin ardından doktordan çocuklarının yaşamını sonlandırmasını istedi ve bu taleplerinde ısrar etti.

İkinci görüş ve karar

Yeni düzenlemedeki kriterlerden biri, dayanılmaz ve umutsuz acı durumunda çocuğun yaşamının sonlandırılması konusunda bağımsız hekimlerin görüşünün alınması. İlk ikinci görüşte hekimler onay vermedi. Gerekçeleri, epileptik nöbetlerin sürekli olmaması ve farklı ilaçların daha iyi sonuç verebileceğiydi.

Ancak tedaviyi yürüten doktor, epilepsi olmasa bile çocuğun hâlâ umutsuz ve dayanılmaz bir acı çektiği görüşündeydi. İkinci bir ikinci görüşte başka bir hekim, yaşamın sonlandırılmasına onay verdi. Bu uzmana göre acının kaynağı epilepsi değil, iyileşme şansı olmayan beyin hasarıydı.

Komisyon, çocuğun acısını dindirecek makul başka bir çözüm olmadığı sonucuna vardı. "Çocuğun motor beceriler, davranış ve kişilik açısından 'insan olmanın' tüm yönleri ciddi şekilde zarar görmüştü ve bu durum düzelmeyecekti."

Değerlendirme komisyonunun ardından savcılık, yasalara uygun hareket edilip edilmediğine veya doktorun yargılanması gerekip gerekmediğine karar verecek. Bu karar bu ay içinde açıklanacak.